Według innych źródeł został zdemobilizowany po przegranej bitwie pod Sadową (3 lipca 1866). Najwyższym postanowieniem z 1 listopada 1866 jako podporucznik I klasy w stanie spoczynku otrzymał charakter nadporucznika ad honores•. W tym stopniu w stanie spoczynku pozostawał do końca życia.
thumb|240px|Ratusz w Sanoku na początku XX wieku Po wystąpieniu z armii z nadwyrężonym zdrowiem osiedlił się w Sanoku. Jako pensjonowany porucznik uchwałą Rady Miejskiej w Sanoku z 31 października 1876 otrzymał prawo obywatelstwa Sanoka z uwolnieniem od wpłaty taksy•. W latach 1872–1897 był burmistrzem Sanoka. Po raz pierwszy objął tę funkcję (jako przewodniczący Zarządu Rady Miejskiej) w wyniku przeprowadzenia ponownych wyborów z 1872. Był wybierany na to stanowisko w kolejnych kadencjach: 27 sierpnia 1875••, 1881••••••••, 18 listopada 1884, 1887, 1889, 1890, 1891, 1892, 1893, 1894, 1895, 1896 i 1897. Łącznie pełnił urząd burmistrza przez 25 lat (najdłużej ze wszystkich dotychczasowych). Jego zastępcami byli Karol Pollak (1872–1873), Jan Zarewicz (od 1873 do 15 maja 1879)•, Aital Witoszyński (od 1879, od 1881, od 1884). Początkowo, piastując urząd burmistrza Sanoka, miał za zadanie zniwelować skutki pożaru miasta w 1872. Za jego kadencji zostały utworzone: C. K.