Poeta wyspecjalizował się w anagramach (jako schyłkowa forma poezji renesansowej) opisując biskupów, kasztelanów, wojewodów, opatów i dworzanOdrodzenie w Polsce. Historia literatury, (praca zbiorowa), PIW 1956, s. 210.. Pisał głównie wiersze okolicznościowe i panegiryczne, przeważnie po łacinie. W latach 1608–1617 drukiem ogłosił pięć dzieł w języku polskim. Za życia cieszył się sławą wybitnego poety, sam często wypowiadał się na temat twórczości innych. Kasper Miaskowski określił poetę jako spadkobiercę kunsztu Jana Kochanowskiego.
Z Polski Andrzej Lechowicz wyjeżdżał do Szkocji na przełomie 1602 i 1603 roku, ostatecznie opuścił kraj ok. 1621 roku.
Opinie Lechowicza na temat współczesnych mu poetów: O Stanisławie Grochowskim: że on będąc jednym z pierwszych owych geniuszów poetycznych polskich, nie był poślednim w sztuce poezyi.Jan Drozdziewicz, O życiu i pismach ks. Stanisława Grochowskiego [w:] Poezye ks. Stanisława Grochowskiego, t. II, Kraków 1859, s. II. O Kasprze Miaskowskim: Miaskowski Kuiawskiey nowe światło strony, Któryś Polski Amphion (czyie zawsze żagle Port, gdzie ieno zamierzał, dochodziły nagle: Acz on ani wiosłami, ni wiatrem, lecz piory Dowcipu wierzch dochodził niedostępnej- góryWacław Aleksander Maciejowski, Piśmiennictwo polskie od czasów najdawniejszych aż do roku 1830, t. I, Warszawa 1851, s.