29 marca 1882 miał miejsce pogrom w Bałcie. Wieść o lokalnej bijatyce między chrześcijańską i żydowską grupką na rynku przycerkiewnym przeobraziła się w pogłoskę o ataku Żydów na cerkiew. Policja przyjęła tę wersję i zakazała Żydom sformowania oddziałów samoobrony. Pogrom, który rozgorzał, kosztował życie od 4 do 12 osób. Doszło do gwałtów, a zniszczeniom uległa większość żydowskiego mienia w mieście.
Nowo koronowany car Aleksander III Romanow winą za pogromy obarczył rewolucjonistów i samych Żydów. W maju 1882 roku wprowadził on tzw. Prawa majowe, mające charakter represyjny. Nowe prawo zabraniało Żydom m.in. osiedlania się poza miastami i ich przedmieściami, i zakazywało prowadzenia działalności gospodarczej w niedziele.
Do poważnych, choć już odosobnionych pogromów doszło w 1883 roku w Jekaterynosławiu, Krzywym Rogu i Rostowie nad Donem, zaś 7 czerwca 1884 w Niżnym Nowogrodzie.
Skutki Wprawdzie w tej fali pogromów relatywnie niewielu Żydów straciło życie, jednak ogromna skala zniszczeń mienia i niejednoznaczna reakcja władz (w tym wprowadzenie Ustaw Majowych) doprowadziły do utraty poczucia bezpieczeństwa wśród społeczności żydowskiej i początku fali emigracji, głównie w kierunku Stanów Zjednoczonych.