Jan Madaliński herbu Larysza (zm. w 1644) – ksiądz katolicki, kanonik kruszwicki, gnieźnieński, poznański i włocławski, sekretarz królewski, opat lądzki, od 1640 biskup pomocniczy gnieźnieński.
Życiorys Był synem Sebastiana Madalińskiego h. Larysza i Jadwigi Kobierzyckiej h. Korab. Gruntownie wykształcony, w 1611 był studentem Uniwersytetu w Padwie, następnie w Rzymie. Po ukończeniu studiów został wyświęcony na kapłana, a następnie mianowany kanonikiem kruszwickim. W marcu 1620 został kanonikiem poznańskim, a we wrześniu tego roku gnieźnieńskim. Tytuł kanonika gnieźnieńskiego otrzymał od arcybiskupa Wawrzyńca Gębickiego, który w uznaniu wiedzy i rozwagi Madalińskiego mianował go swoim kanclerzem. W 1622 pełnił urząd proboszcza parafii św. Katarzyny w Zgierzu. Otrzymywał też różne funkcje publiczne. Dwukrotnie, w 1624 i w 1627 uczestniczył w sejmie warszawskim.
12 maja 1627 w imieniu arcybiskupa Jana Wężyka obejmował rządy w archidiecezji jako jego pełnomocnik i kanclerz. Polecony przez abpa Wężyka królowi Zygmuntowi III otrzymał tytuł sekretarza królewskiego. W 1629 z nominacji króla został opatem klasztoru w Lądzie.