13 lutego 1911 przyjął chirotonię biskupią i został biskupem bakijskim, wikariuszem egzarchy Gruzji. W obrzędzie w charakterze konsekratorów wzięli udział egzarcha Gruzji, arcybiskup kartliński i kachetyński Innocentym, biskupi gorijski i megrelski Leonid, imeretyński Jerzy, alawerdzki Dawid i piatigorski Arseniusz. Już w 1912 jego tytuł uległ zmianie na biskup erywański. W 1914 był locum tenens całego Egzarchatu Gruzińskiego. W 1915 został przeniesiony do eparchii podolskiej w charakterze jej wikariusza z tytułem biskupa bałckiego. W 1918 został ordynariuszem eparchii podolskiej, zaś w 1921 otrzymał godność arcybiskupią.
W 1923 przeszedł do Żywej Cerkwi i w jej ramach przyjął tytuł metropolity. Od 1923 do 1935 był metropolitą charkowskim w tejże jurysdykcji, następnie w 1935 objął katedrę kijowską. Od 1927 był przewodniczącym Synodu Żywej Cerkwi na Ukrainie. W ukraińskich strukturach Żywej Cerkwi wprowadził zakaz powtórnych małżeństw duchownych (funkcjonujący w kanonicznych Kościołach prawosławnych) i zabronił białym duchownym obejmowania urzędów biskupich. Z tego powodu w 1935 został usunięty z Synodu. Wrócił wówczas do kanonicznego Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego i w 1935 został ponownie arcybiskupem podolskim i bracławskim. Porzucenie Żywej Cerkwi stało się przyczyną jego aresztowania.