Zlikwidowano mars bojowy z działkami z masztu i przejściowo w ogóle zmniejszono liczbę masztów do jednego (tylko na „Admirale Makarowie”), powracając później do dwóch masztów ze stanowiskami obserwacyjnymi.
W lipcu 1905 roku minister marynarki wiceadm. A. Birilew podjął decyzję o budowie jeszcze trzeciego okrętu tego typu na zwolnionej pochylni w Stoczni Admiralicji, lecz najpierw 15 sierpnia zdecydowano zbudować tam krążownik typu „Ruryka”, a następnie zrezygnowano w ogóle z budowy krążowników pancernych. W toku budowy jesienią 1905 roku rozważano przeprojektowanie budowanych w Rosji okrętów pod napęd brytyjskimi turbinami parowymi Parsonsa, co pozwoliłoby zwiększyć prędkość o 2-3 węzły i poczynić oszczędności na masie. Nie zdecydowano się jednak na to rozwiązanie głównie z powodu dodatkowych kosztów, związanych także z zerwaniem zawartej umowy na wyprodukowanie maszyn parowych, oraz z uwagi na fakt, że technologia ta jeszcze nie była dostatecznie wypróbowana, a przeprojektowanie spowodowałoby przedłużenie budowy.. W związku z doświadczeniami bojowymi wskazującymi na małą przydatność dział kalibru 75 mm, rozważano w latach 1907–1910 propozycje zamiany wszystkich dział tego kalibru na cztery działa 152 mm i osiem dział 120 mm, a następnie na cztery działa 152 mm albo 10 dział 100 mm, lecz nie przyjęto wówczas tych planów do realizacji.