Równolegle z karierą telewizyjną kontynuował występy teatralne. W 1968 został osobiście zaproszony przez Laurence’a Oliviera do zespołu Królewskiego Teatru Narodowego, gdzie występował m.in. w sztuce Home and Beauty Williama Somerseta Maughama i w Burzy Szekspira, w której jego partnerem scenicznym był m.in. John Gielgud. Należał także do ulubionych aktorów Lindsaya Andersona, jednego z głównych reżyserów z nurtu brytyjskich „młodych gniewnych” z lat 60. Wystąpił we wszystkich częściach jego głośnej trylogii, na którą składały się filmy Jeżeli... (1968), Szczęśliwy człowiek (1973) i Szpital Britannia (1982).
W 1977 produkcja Armii tatuśka dobiegła końca, zaś Lowe otrzymał rolę główną w kolejnym sitcomie, Bless Me Father (Pobłogosław mnie, Ojcze), w którym wcielał się w starszego już irlandzkiego księdza, który zostaje proboszczem katolickiej parafii w Londynie. W ostatnich latach swojej kariery Lowe zgadzał się występować w teatrze wyłącznie wspólnie ze swoją żoną, Joan Cooper, również aktorką. Była uznawana za dużo słabszą warsztatowo od męża, w związku z czym grali głównie w komercyjnych spektaklach w prowincjonalnych teatrach.