260px|right 260px|right Walki o Rawicz – zbrojne wystąpienie polskich mieszkańców Rawicza i południowej Wielkopolski przeciwko państwu niemieckiemu w czasie powstania wielkopolskiego w 1919 roku.
Przebieg Powstanie wielkopolskie wybuchło 27 grudnia 1918 roku w Poznaniu. Przed wybuchem powstania niektóre gminy już wcześniej zniosły władzę niemiecką. Powstańcy w krótkim czasie opanowali Wielkopolskę z wyjątkiem północnych i południowo-zachodnich jej rubieży. Do 5 stycznia powstańcy opanowali: Czarnków, Jutrosin, Kruszwicę, Miejską Górkę, Strzelno, Wolsztyn, okrążyli Rawicz. Dla południowej części Wielkopolski, na wniosek Naczelnej Rady Ludowej w Poznaniu, 10 listopada 1918 roku utworzono Powiatową Radę Ludową w Rawiczu. Członkiem Rady był m.in. Ignacy Busza – zastępca komisarza Straży Ludowej, późniejszy dowódca powstania w Rawickim. Rada prowadziła działalność polityczną i propagandową. Od lutego 1919 roku dowódcą odcinka rawickiego został gen. Adolf Kuczewski (generał z mianowania Wielkopolskiej Rady Ludowej, zatwierdzony formalnie ze starszeństwem od czerwca 1919 roku).