Szlak 77 (ros. Всесоюзный туристский маршрут № 77, 77 маршрут) – turystyczny szlak górski 3 stopnia trudności (w wydawanych po ukończeniu szlaku relacjach było napisane drugiej kategorii. W 1972 – IV kategorii, wodno-górski). W prospektach reklamowych nazywał się „Górnoałtajski”, nr 77 (102-99-04) i był najtrudniejszym wytyczonym szlakiem w ZSRR, a także w tych czasach kultowym szlakiem pieszym Ałtaju.
Opis i przebieg szlaku Istniał przez 33 lata (1956-1989; w 1992 szlak przeszły 3 zorganizowane grupy). Szlak 77 zaczynał się i kończył w Bijsku. Co dwa dni na szlak wychodziła grupa 10 – 20 osób z doświadczonym instruktorem. GAZ-em 66 albo „Uralem” grupa dostawała się do turbazy (turystycznej bazy, schroniska) Katuń (był tam lekarz terapeuta, otrzymywano sprzęt i żywność), a dalej do Ediganu. Piesza część szlaku wiodła z Ediganu do przylądka Kyrsaj na Jeziorze Teleckim (190-210 km). Potem grupa trzy dni płynęła morskimi łodziami wiosłowymi do turbazy „Zołotoje Oziero” (Золотое озеро – Złote Jezioro). Na szlak 77a (w przeciwnym kierunku) grupy wypływały łodziami z „Zołotego Oziera” i kończyły w Ediganie. Długość trasy wynosiła 24 (22 dni), a samego szlaku 18 dni (10 dni część piesza z dniem odpoczynku nad Ujmieniem i 3 dni spływ, reszta w turbazach i przejazdy).