Dalej, minąwszy przełęcz Karasaazkan, ścieżka schodzi do rzeki. W tym miejscu można zatrzymać się na nocleg. W ciągu dnia turyści przechodzili około 15 km. Kolejna przełęcz przez Pasmo Sumultińskie nosi nazwę Sztatiw (Штатив – statyw). To najwyższa przełęcz, ale pokonuje się ją łatwo. Na zboczach pasma leżą wieczne śniegi. Ścieżka szybko prowadzi do granicy lasu i stopniowo wchodzi w tajgę. Za przełęczą Samurłu turyści rozbijali się na nocleg, po przejściu 25 km drogi. Następnego dnia turyści pokonywali jeszcze 16 km. Ich droga wiodła po typowej tundrze. Spotyka się brzozę karłowatą, małe jeziorka. Odpocząwszy, turyści wchodzili na przełęcz Czakryn granią pasma Ałtyntu. Przechodzili w bród rzekę, pokonywali kolejną przełęcz i na lewym brzegu rzeki Aczełman szli spać. Pokonano 23 km. Stąd ścieżka ostro schodzi do doliny rzeki Czułyszman, turyści dochodzili do ujścia rzeki, gdzie znajdował się schron „Czułyszman”.