Lichaczow wystąpił również z propozycją zajęcia dla Rosji Cuszimy, ale koncepcja ta została odrzucona przez kręgi rządowe w Petersburgu, po części na skutek interwencji dyplomatycznej państw zachodnich. W związku z tym poprosił o zwolnienie ze służby wojskowej, formalnie motywując to złym stanem zdrowia. Do 1863 roku podróżował za granicą, następnie powrócił do służby, jako dowódca pierwszej rosyjskiej eskadry pancerników, operującej na Bałtyku. Przez kolejne trzy lata zajmował się opracowaniem podstaw taktyki nowej broni, sposobów sygnalizacji oraz podstaw szkolenia załóg. Od 1867 roku, po przekazaniu eskadry admirałowi Butakowowi, pełnił funkcje attaché morskiego w Londynie i Paryżu. W 1874 roku został awansowany do stopnia wiceadmirała.
W stan spoczynku przeszedł w 1883 roku, po czym wyjechał do Paryża. Zajmował się między innymi przekładem na język rosyjski prac dotyczących teorii wojny morskiej i budownictwa okrętowego, publikował artykuły, w których przedstawiał swój pogląd na istotne sprawy dotyczące rozwoju rosyjskiej floty, prowadził szeroko zakrojoną korespondencję. Był członkiem różnych towarzystw naukowych, pełnił funkcję arbitra morskiego. Oddawał się również kolekcjonerstwu i nauce języków. Oprócz nowożytnych języków zachodnich władał greką i łaciną, a także czeskim i polskim. Był bibliofilem.