22 czerwca 1941 zmobilizowany w stopniu kapitana, walczył na froncie południowym. W lipcu 1942 został ranny w rękę. We wrześniu 1942 awansowany na majora. Od 23 września 1942 do 28 września 1943 roku był dowódcą zwiadu 12 Dońskiej Gwardyjskiej Dywizji Kawalerii. Od 13 grudnia 1943 do 28 sierpnia 1944 kursant w szkole kawalerii, a po jej ukończeniu do 11 kwietnia 1945 pełnił obowiązki pomocnika dyrektora ds. przeciwlotniczych w fabryce w Dniepropietrowsku.
W kwietniu 1945 skierowany do służby w Wojsku Polskim, pracował w sztabie 11 Dywizji Piechoty, w którym do 7 stycznia 1946 roku był szefem Wydziału II i Wydziału Operacyjnego. Od stycznia do 26 sierpnia 1946 był dowódcą 40 pułku piechoty w Bolesławcu. 19 sierpnia 1946 uchwałą Krajowej Rady Narodowej nr 57 awansowany na pułkownika i mianowany szefem sztabu 8 Dywizji Piechoty w Sanoku. Rozkazem MON nr 1026 z 28 sierpnia 1947 roku wyznaczony na dowódcę 5 Saskiej Dywizji Piechoty. Od listopada 1948 szef sztabu Okręgu Wojskowego nr 4 we Wrocławiu. Od 8 października 1952 do 12 grudnia 1957 roku szef Zarządu X Sztabu Generalnego WP. 25 sierpnia 1956 mianowany generałem majorem Armii Radzieckiej.