Od kwietnia 1944 służył w Polskich Siłach Zbrojnych w ZSRR jako podpułkownik i dowódca 2 pułku piechoty. Od jesieni 1944 pułkownik. Uczestnik walk pod Dęblinem, na Pradze, na Wale Pomorskim i szturmu na Berlin. Po wojnie organizator i dowódca 13 Dywizji Piechoty w Katowicach. Od marca 1946 roku dowódca 6 Pomorskiej Dywizji Piechoty w Krakowie. 25 lipca 1947 roku został wyróżniony przez dowódcę Grupy Operacyjnej „Wisła” generała dywizji Stefana Mossora za udział w akcji „Wisła”. W latach 1948–1949 był szefem sztabu Dowództwa Okręgu Wojskowego Nr V w Krakowie, a następnie szef sztabu Dowództwa Wojsk Lądowych. W maju 1949 roku został mianowany generałem majorem przez Radę Ministrów ZSRR, a zarządzeniem Bolesława Bieruta zatwierdzony w stopniu generała brygady. W 1950 roku był szefem Oddziału Planowania i Programów Głównego Inspektoratu Wyszkolenia Bojowego, a później zastępcą Głównego Inspektora Wyszkolenia Bojowego. Od 1 grudnia 1951 roku był szefem Głównego Zarządu Wyszkolenia Bojowego (w międzyczasie był dowódcą 2 Korpusu Piechoty w Poznaniu). Od 1953 do 1954 studiował w Wyższej Akademii Wojskowej im. K. Woroszyłowa w Moskwie. Po powrocie został komendantem Akademii Sztabu Generalnego WP w Rembertowie. W styczniu 1957 roku powrócił do ZSRR.