Magazyn niemal ciągle przeżywał trudności finansowe oraz (podobnie jak większość innych magazynów w tamtym czasie, np. Black Mask) z przymusu konkurował z komiksami, radiem oraz tanimi książkami. Po śmierci Lovecrafta, Howarda oraz Wrighta „Weird Tales” stopniowo zarabiał coraz mniej, aż do listopada 1954 r., kiedy po 279 numerach musiał zaprzestać działalności.
W ostatnich latach działalności, kierowany przez Dorothy McIlwraith, „Weird Tales” zmienił nieco „klimat”, i wydawał głównie opowieści takich autorów jak: Robert Bloch, , Fritz Leiber, Henry Kuttner, C.L. Moore, Theodore Sturgeon oraz . Drukowane były „zgubione” opowieści Lovecrafta oraz Lovecraftowskie pastisze, tworzone przez kontynuatora działalności Lovecrafta, Augusta Derletha (który tworzył również własne, dużo lepsze opowiadania).
Na początku lat 70. XX wieku, ukazały się cztery kolejne wznowienia magazynu – redaktorem naczelnym był wówczas Sam Moskowitz, a wydawcą Leo Margulies. W latach 1981–1983 ukazała się również seria czterech oprawionych w miękką okładkę antologii, zebranych przez Lina Cartera. W 1988 roku „Weird Tales” został przywrócony do życia przez , Johna Gregory’ego Betancourta oraz Darrella Schweitzera. Pierwsze opublikowane przez nich wydanie otrzymało numer 290.