nie lubię ok na rosole).

Liczba podwójna rzeczownika przetrwała bez zmian w przysłowiach takich jak: Cztery gęsi, dwie niewieście uczyniły jarmark w mieścieZ. Gloger, Encyklopedia staropolska ilustrowana, Warszawa 1901, t. 2, s. 284; Mądrej głowie dość dwie słowie.

(Dwie) „niewieście”, (dwie) „słowie” to rzeczowniki liczby podwójnej.

Jan Kochanowski swobodnie władał liczbą podwójną.

Mianownik liczebnika dwieście (200) to zrost liczby podwójnej dwie wyrazu dwa i liczby podwójnej ście liczebnika sto. Liczba mnoga brzmiała zaś sta, por. trzy sta, cztery sta).

Język polski Liczba pojedyncza podwójna mnogaokooczyokauchouszyucharękaręceręki Zanikająca umiejętność władania liczbą podwójną mogła objawiać się na różne sposoby, aż do całkowitej utraty tej umiejętności. Przykładowo, stopniowo zanikało odróżnianie jej od rodzajów męskiego i żeńskiego w pierwszej i trzeciej osobie.

Końcówka „-ta” w liczbie podwójnej, odmienia się w liczbie mnogiej jako „-cie”. Takie formy są charakterystyczne dla gwar północnego Mazowsza.