Mieczysław Kreutz (ur. 31 grudnia 1893 we Lwowie, zm. 14 października 1971 w Warszawie) – polski filozof i psycholog, profesor; kontynuator myśli szkoły lwowsko-warszawskiej.
Życiorys Urodził się we Lwowie, gdzie ukończył gimnazjum i studia filozoficzne na Uniwersytecie Lwowskim. Wśród jego wykładowców był prof. Kazimierz Twardowski.
W latach 1914–20 w czynnej służbie wojskowej, odznaczony Krzyżem Walecznych. Od 1921 asystent w Zakładzie Psychologii Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W 1924 uzyskał doktorat z filozofii, w 1927 habilitację z psychologii. W 1928 uzyskał stanowisko zastępcy profesora na tej uczelni oraz kierownictwo Zakładu Psychologii, które zwolniło się po odejściu Kazimierz Twardowskiego. W 1934 profesor nadzwyczajny.
W okresie okupacji Polski w 1941 usunięty z Uniwersytetu. W czasie okupacji niemieckiej Lwowa był karmicielem wszy zdrowych w Instytucie Badań nad Tyfusem Plamistym i Wirusami prof. Rudolfa Weigla. Po zakończeniu II wojny światowej wysiedlony ze Lwowa w akcji ekspatriacyjnej Polaków. Osiadł we Wrocławiu i związał swoją pracę naukową z Uniwersytetem Wrocławskim, na którym organizował studia psychologiczne i Katedrę Psychologii.