Szybowce służyły do transportu żołnierzy, zaopatrzenia, a także lekkich pojazdów czy artylerii oraz nawet lekkich czołgów. W czasie wojny powstały także doświadczalne projekty czołgów latających polegające na doczepieniu do kadłuba czołgu skrzydeł i ogona tworząc w taki sposób prowizoryczny szybowiec.
thumb|Radziecki szybowiec wojskowy typu czołg latający A-40 KT
Użycie szybowców do transportu wojska pozwalało zwielokrotnić liczbę żołnierzy, którzy mogli być przetransportowani drogą powietrzną. Samolot przewożący spadochroniarzy mógł holować jeden lub więcej szybowców podwajając, czy potrajając liczebność transportowanych oddziałów. Dodatkową zaletą w porównaniu z desantem spadochronowym był brak rozproszenia desantowanej jednostki, która przy zrzucie spadochronowym mogła być rozrzucona na dużym obszarze.
Szybowce wojskowe miały zazwyczaj bardzo lekką i tanią konstrukcję (często prawie całkowicie drewnianą), budowane były z myślą o jednorazowym użyciu. W porównaniu z wyczynowymi, sportowymi szybowcami, używane przez wojsko szybowce transportowe były znacznie cięższe, o stosunkowo krótszych skrzydłach i znacznie mniejszej doskonałości.