Henryk Marian Życzyński (ur. 2 sierpnia 1890 w Husiatynie, zm. 16–19 kwietnia 1940 w Katyniu) – polski teoretyk i historyk literatury oraz pedagog, profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, podporucznik rezerwy Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Urodził się w Husiatynie na Podolu nad Zbruczem, jako syn Szczepana i Olimpii z d. Kleefeld. W 1902 rozpoczął naukę w Carsko-Królewskim Gimnazjum Wyższym w Brzeżanach. W trzeciej klasie został przewodniczącym Tajnego Koła Młodzieży Polskiej, a jesienią 1909 założył – z polecenia Edwarda Rydza-Śmigłego – Związek Strzelecki w Brzeżanach. W czerwcu 1910 zdał maturę i od października rozpoczął studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W czasie studiów publikował rozprawki krytyczne na łamach „Kuriera Lwowskiego". Po ukończeniu w 1914 studiów, wstąpił do Legionu Wschodniego, a następnie został powołany do armii austriackiej. Ze względu na zły stan zdrowia zwolniony ze służby. 16 lipca 1916 obronił rozprawę doktorska pt. Estetyka „Pamiętnika Warszawskiego" (1815–1822), uzyskując stopień doktora filozofii. Następnie został powołany do batalionu zapasowego w 58 pp w Lublinie, gdzie objął obowiązki kancelisty w adiutanturze batalionowej.