Było położone na zboczu w pobliżu źródła na skraju „górnej łąki” (teraźniejszej trasy zjazdowej), która miała dobre położenie na tym grzbietowym szlaku i była też dobrym zjazdem narciarskim. Wybudowali je bracia Alexander i Gabriel Bárczayowie i nazwali na cześć swej matki, Otylii. Dwuizbowa zrębowa chatka myśliwska z krytą werandą służyła turystom i pierwszym koszyckim narciarzom. Jesienią 1919 schronisko zostało ograbione i podpalone. Nazwa Otília przeniosło się jednak na łąkę, na której stało schronisko.

W 1930, około 400 m niżej, na łące pod stokiem wybudował oddział Klubu Czechosłowackich Turystów we współpracy z Klubem Narciarzy Tatrzańskich i żołnierzami koszyckiej jednostki dwuizbową, 18-miejscową drewnianą chatkę, która służyła przede wszystkim narciarzom i do wojskowych kursów narciarskich. Została oddana do użytku 21 XII 1930 pod nazwą „Loudova chata na Otílii”, na cześć Václava Loudy, urzędnika budowlanego i działacza narciarskiego, który miał największe zasługi dla jej wybudowania. To prowizoryczne schronisko jednak objętościowo nie dawało rady wielkiej liczbie turystów i narciarzy, tak więc w sierpniu 1932 zaczęła koszycka firma budowlana Františka Bursíka budowę wielkiego, murowanego schroniska turystycznego, a miesiąc później budynek był już pod dachem.