Historia Pierwsze schronisko na Predniej Holici powstało w 1914. Parterową, zrębową chatę z dwiema izbami, kuchnią i otwartą werandę wybudowano według planów i pod nadzorem miejskiego inżyniera leśnego Andreja Scheffera. Po I wojnie światowej schronisko było zaniedbane i rozgrabione. W 1925 na miejscu starego schronu wybudowano nowy budynek, z dwiema izbami i pojemnością 24 miejsc. Główną zasługę dla odnowienia schronu miał ksiądz i prezes filii Towarzystwa Karpackiego, Lajos (Ľudovít) KonrádyKonrády Lajos (Ľudovít. Jeszcze w 1926 budynek rozszerzył się o trzyizbowe, piętrowe skrzydło, dzięki czemu pojemność wzrosła do 60 miejsc. Gdy w 1929 zmarł Lajos Konrády, według planów którego schronisko było odnowione, na jego cześć schronisko nazwano jego imieniem. Stąd pochodzi jej popularna nazwa Lajoška – z węgierskiego Lajos (po słowacku Ľudovít). W 1934 rozszerzono pojemność schroniska do 100 miejsc.
W 1938 schronisko przypadło według ustaleń pierwszego arbitrażu wiedeńskiego Węgrom Horthyego. Granica ciągnęła się bezpośrednio przy schronisku. Podczas II wojny światowej schronisko na przemian zajmowali partyzanci i wojsko węgierskie. W grudniu 1944 węgierscy żołnierze wysadzili schronisko w powietrze.
W 1948 zaczęła się budowa obecnego schroniska.