Po pierwszym arbitrażu wiedeńskim (2 grudnia 1938 r.), kiedy hitlerowskie Niemcy i faszystowskie Włochy „rozsądziły” spór węgiersko-czechosłowacki, przyznając Węgrom znaczną część południowych ziem Słowacji, nowa granica węgiersko-czechosłowacka biegła grzbietem Gór Wołowskich m.in. przez Skalisko. Wierzchołek Skaliska stał się na kilka miesięcy (do chwili zajęcia przez węgierskie wojska reszty Rusi Podkarpackiej) najwyższym punktem Węgier. Węgrzy nazwali ten szczyt wówczas Barát-kö – co znaczy Przyjacielska Skała. Stąd na starszych słowackich mapach oznaczany był czasem jako Baracká skala lub Baračka.
Poniżej Skaliska, około 15 minut w dół zielonym szlakiem, znajduje się schronisko turystyczne pod Wołowcem (słow. Chata pod Volovcom). Schronisko oferuje nocleg i wyżywienie dla turystów. Tuż przy schronisku można zaczerpnąć wody z górskiego strumienia. Szlaki turystyczne szlakiem z Przełęczy Krzywej (słow. sedlo Krivé) – 6,1 km, 1 h 43' (Cesta hrdinov SNP) i szlakiem z przełęczy Volovec (2,1 km) – Cesta hrdinov SNP szlakiem ze schroniska pod Volovcem Przypisy
Bibliografia Barański Mirosław J.: Wołowiec czy Skalisko?, w: „Gazeta Górska” R. XXI, nr 1 (85), zima 2014. Wyd. Centralny Ośrodek Turystyki Górskiej PTTK w Krakowie, s. 44-47, ISSN 1231-7101.
Kategoria:Szczyty Rudaw Spiskich