Ponieważ zmiany masy lodowca wpływają nie tylko na mikroklimat najbliższego otoczenia, w ostatnich latach Hoinkes skupił się na związkach między ruchami lodowcowymi a wahaniami klimatu. Wspólnie z pracownikami innsbruckiego instytutu meteorologicznego udało mu się rozwinąć metodę pozwalającą na podstawie pomiarów ze stacji klimatycznej w bliskości lodowca określić zmiany w jego masie.

Jego działalność naukowa nie ograniczała się jednak tylko do lodowców alpejskich. Podczas Międzynarodowego Roku Geofizyki 1957–1958 wziął udział w amerykańskiej wyprawie antarktycznej, gdzie powierzono mu prowadzenie stacji badawczej Little America III na Lodowcu Szelfowym Rossa. Miał istotny wkład w badania nad bilansem ciepła i promieniowania Antarktydy.

Praca publiczna W latach 1963–1967 Hoinkes był przewodniczącym Międzynarodowej Komisji ds. Śniegu i Lodu Asocjacji Hydrologicznej Międzynarodowej Unii Geodezji i Geofizyki, a potem do 1971 r. jej wiceprzewodniczącym. Po śmierci Raimunda von Klebelsberga w roku 1970 przejął wraz z Hansem Kizlem redakcję „Zeitschrift für Gletscherkunde und Glazialgeologie” („Magazyn Glacjologii i Glacjogeologii”).