Od kwietnia 1944 służył w Wojsku Polskim utworzonym w ZSRR jako pułkownik i zastępca Dowódcy Artylerii 1 Armii Wojska Polskiego ds. Obrony Przeciwlotniczej. 11 września 1944 został zastępcą Dowódcy Artylerii WP ds. OPL. W listopadzie 1944 mianowany generałem brygady przez Prezydium KRN; później zweryfikowany przez Radę Komisarzy Ludowych ZSRR w stopniu generała majora Armii Czerwonej. Od października 1945 komendant Centrum Wyszkolenia Artylerii i komendant garnizonu Toruń do sierpnia 1946. W końcu października 1946 został zastępcą Głównego Inspektora Artylerii WP ds. OPL - szefem Obrony Przeciwlotniczej Państwa. Od 20 marca 1947 Inspektor Artylerii WP ds. OPL.
W listopadzie 1947 zakończył służbę w WP i powrócił do ZSRR. Od 1953 w stanie spoczynku. Na emeryturze mieszkał w Wilnie.
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1945) Order Krzyża Grunwaldu III klasy (11 maja 1945) „za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą”. Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi (1946) Medal za Warszawę 1939–1945 Order Lenina (ZSRR, dwukrotnie) Order Czerwonego Sztandaru (ZSRR, dwukrotnie) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy (ZSRR)
Przypisy
Bibliografia
Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, t. I: A–H, Toruń 2010, s.