Do ramy podwozia przymocowywano lufę wraz z płytą oporową, a samo podwozie mogło być holowane bezpośrednio przez samochody osobowo-terenowe, ciężarowe lub za pomocą przodka, w którym najczęściej przewożono także zapas 20 pocisków. Do celowania używano mechanizmu kierunkowego i podniesieniowego oraz celownika optycznego, zamontowanego w pobliżu wylotu lufy.
Standardowym nabojem wystrzeliwanym przez moździerz 12 cm Granatwerfer 42 był pocisk odłamkowy, ale produkowano także pocisk dymny i chemiczny, którego nigdy nie użyto. Duża masa pocisku odłamkowego wynosząca 15,6 kilograma (dla porównania – masa pocisku do niemieckiego standardowego moździerza 8 cm Granatwerfer 34 wynosiła 3,5 kilograma), powodowała duży odrzut; osłabiono go poprzez hamulec wylotowy umieszczony w jarzmie zamontowanym na lufie od strony dwójnogu i sprężynowy amortyzator na złączu lufy i płyty oporowej, dodany w 1943 roku.
12 cm Granatwerfer 42 był szeroko stosowany w dywizjach piechoty Wehrmachtu, często zastępując działo piechoty. Produkowany był w latach 1942–1945 w fabryce broni Erste Brünner Maschinenfabrik w Brünn, a jego cena wynosiła 1200 reichsmarek.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Niemieckie moździerze Kategoria:Niemiecka broń artyleryjska II wojny światowej