Wątki maryjne i alegoryczne Stojąca pośrodku Maria podtrzymuje w lewej ręce Dzieciątko Jezus, któremu podaje jabłko. Niezwykła uroda Marii ma w teologii odzwierciedlenie piękna duchowego Matki Bożej. Ze względu na owoc jabłoni przekazywany Chrystusowi Maria staje się Nowa Ewą, a Jezus Nowym Adamem. Gest ten oznacza przebaczanie i odpuszczenie grzechów ludzkości i jej Praojca i Pramatki, którzy pierwsi wbrew woli Bożej sięgnęli i skosztowali owoc z Drzewa Poznania. Jako Regina Coeli włącza się w akt zbawczego błogosławieństwa, które wymownym gestem wyraża Dzieciątko Jezus. Jako Stella Maris, wiedzie lud od niebezpieczeństw i zguby (co symbolizuje morze) do portu Zbawienia.
Poświadczone w inskrypcjach określenie Felicitas Perpetua nie utożsamia wyłącznie świętych męczennic, ale ma również charakter alegoryczny. Jest to wyobrażenie stanu wiecznej szczęśliwości, oglądania w Królestwie Niebieskim Boga twarzą w twarz, co stanowi kwintesencję Świętej Rozmowy. Święte Felicyta i Perpetua jednocześnie personifikują doskonałość świata wiecznego oraz sens męczarni, które przeżyły u kresu życia i sens ofiarności w głoszeniu Bożej Prawdy.