Osoba stojąca obok wyjaśniła mu, że ten dźwięk nazywa się rżeniem. Następnego ranka, gdy usłyszał, że kogut zapiał krzyknął „Czy słyszysz jak ten kogut rży?”
W słowniku słowo odnosiło się do wszystkich mieszkańców Londynu i jego przedmieść. Słowo to miało różne pisownie: , , i w końcu . Ostatnie dwa oznaczały zarówno rozpieszczone dzieci, jak i mieszkańców Londynu.
Słownictwo Cockney zawiera wiele terminów slangowych, nieznanych literackiej angielszczyźnie. Są to często zapożyczenia z języków obcych, np. cushty („dobrze”) z romskiego kuštipen, lub kosher („uzasadniony”) z hebrajskiego kašer („odpowiedni”, por. koszerność). Wiele wyrazów cockney wywodzi się z , np. („mówić”).
Wymowa Cockney różni się od standardowej angielszczyzny także wymową: omijanie głoski h, np. /ɑːf/ zamiast /hɑ:f/ zastępowanie głoski ŋ głoską n, np. /sɪnin/ zamiast /sɪnɪŋ/ wymowa głoski t jako (zwarcie krtaniowe), zwłaszcza między samogłoskami (tzw. glotalizacja) samogłoska [u:] przesunięta do przodu, brzmi jak modyfikacje dwugłosek: [əi] zamiast [i:] zamiast zamiast [æ:] zamiast wokalizacja ciemnego l do [o] lub .
Gramatyka W gramatyce odbiega od języka literackiego: zastępowaniem nieakcentowanego zaimka („mój”) przez („mnie”) negacją czasowników przez partykułę