Podczas drugiego posiedzenia przewodniczący BKW Paweł Aleksiuk zarzucił Hassanowi Konopackiemu zatrzymanie sprawy organizacji białoruskich oddziałów, a szczególnie to, że sztab do tej pory nie wyznaczył miejsca formowania tych oddziałów i nie dokonał werbunku do szkół podoficerów. Pozostali członkowie BKW poparli zarzuty Pawła Aleksiuka, mimo faktu, że to właśnie on był kierownikiem werbunku i agitacji. Zdaniem historyka Olega Łatyszonka świadczy to o tym, że istotą konfliktu była sprawa podporządkowania dowództwa oddziałów białoruskich rozkazom BKW.

W tej sytuacji Hassan Konopacki 12 kwietnia 1920 roku podał się do dymisji, a 17 kwietnia potwierdził tę decyzję, powołując się na zły stan zdrowia (według innego źródła rezygnacja miała miejsce 9 kwietnia). Jednocześnie jednak rozpoczął starania w polskim Dowództwie Okręgu Etapowego (DOE) Mińsk i w dowództwie 4 Armii WP o nieprzyjęcie własnej dymisji oraz o usunięcie z BKW Pawła Aleksiuka, Antoniego Owsianika i A. Jakubeckiego. Oddział II DOE Mińsk uznał za wskazane, by pozostawić Hassana Konopackiego na dotychczasowym stanowisku i przydzielić mu jako adiutanta oficera WP, będącego jednocześnie oficerem łącznikowym z DOE Mińsk.