autorem tychże jest polski malarz Jan Byszkowski, uczeń włoskiego malarza Tombariego. W tej postaci kościół przetrwał do 1925 roku. Wyjątek stanowi wieża, która została zniszczona w wielkim pożarze miasta w 1810 roku, odbudowana ostatecznie w 1830 roku.
W 1925 dokonano gruntownego remontu i przebudowy świątyni przez Stanisława Wróblewskiego z Poznania na polecenie księdza proboszcza – Zdzisława Zakrzewskiego. Kościół otrzymał nową zakrystię, do której wchodzi się przez przejście za ołtarzem głównym bądź kruchtę. Stara zakrystia i skarbiec utraciły swoją dawną rolę i są obecnie połączone z prezbiterium za pomocą łuków, pełnią dziś funkcję kaplic ze znajdującymi się w nich ołtarzami.
Fara nie uległa dewastacji, jak wiele innych kościołów w czasie wojny, jednak wymagała remontu. Odbył się on w latach 1946-1950 z inicjacji ks. proboszcza Antoniego Gryczki i ks. Teodora Lercha. Dalsze odnowy (m.in. posadzki i naprawy wieży) dokonywali następni powojenni proboszczowie. Od 2009 roku fara przechodziła kolejny znaczący remont, prowadzony przez ks. proboszcza Sławomira Majchrzaka.