Badania empiryczne wskazują, że pracoholicy nie są dobrymi pracownikami i nie każdy z nich dużo pracuje. Wraz z pogłębianiem się uzależnienia następuje destrukcja osobowości i spada ich kreatywność i spontaniczność. Pracoholik pracuje dla samej pracy, a nie dla jej wyników, unika ryzyka i twórczych rozwiązań, nie akceptuje błędów i ukrywa je, jeśli się pojawią. Nie potrafi pracować w zespole, a jego obecność powoduje wiele konfliktów. Nie umie też podejmować trafnych decyzji; co więcej, dokonuje zazwyczaj złych ocen. Uzależnienie to wywołuje fikcyjne poczucie wartości, władzy oraz kontroli, czego następstwem jest utrata umiejętności panowania nad własnym życiem, rodziną i firmą.
Konsekwencje zdrowotne pracoholizmu wyczerpanie fizyczne i emocjonalne; zaburzenia koncentracji; trudności z zasypianiem, bezsenność; wrzody żołądka; zaburzenia nerwicowe, lękowe; zaburzenia seksualne; choroby układu krążenia; utrata przytomności; zawał serca.
Możliwe gratyfikacje, które może przynosić uzależnienie od pracy możliwość potwierdzania własnej kompetencji, podwyższania poczucia własnej wartości; skuteczny i społecznie usprawiedliwiany sposób izolacji od problemów osobistych czy rodzinnych; skuteczny sposób redukujący nieprzyjemne napięcie i lęk związany z obawą przed porażką.