Wiktor Czesław Chęciński (ros. Чеслав Иванович Хенцинский, ur. 6 marca 1851 w Warszawie, zm. 24 maja 1916 w Odessie) – polski lekarz patolog, malariolog, profesor Uniwersytetu Odeskiego. Jako pierwszy zastosował barwienie błękitem metylenowym i eozyną w celu uwidocznienia zarodźców malarii.
Życiorys Jego rodzicami byli polski pisarz, aktor i reżyser Jan Konstanty Chęciński i Felicja z Sobieskich. Studiował medycynę na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, gdzie jego nauczycielem patologii był Włodzimierz Brodowski; dyplom lekarski otrzymał 7 grudnia 1876. Po otrzymaniu dyplomu przez krótki czas pracował w szpitalu dziecięcym w Warszawie. Przypuszcza się, że po śmierci ojca w 1874 rodzina znalazła się w ciężkiej sytuacji materialnej, i dlatego Czesław wybrał zawód lekarza wojskowego. Jako młodszy lekarz Izmailskiego Rezerwowego Batalionu został w 1878 odkomenderowany do szpitala wojskowego w Odessie. W 1881 delegowany do Cesarskiej Wojskowej Akademii Medycznej w Sankt Petersburgu, gdzie uczył się pod kierunkiem Michaiła Rudniewa, Konstantina Winogradowa i Nikołaja Iwanowskiego. Po powrocie do Odessy pracował w szpitalu miejskim, jako pomocnik prosektora Nikołaja Stroganowa. W 1892 wystąpił z armii rosyjskiej. Po śmierci Stroganowa w 1894 rozpisano konkurs na stanowisko prosektora, który wygrał Chęciński.