Został pochowany na cmentarzu w Odessie; jego grób nie zachował się.
Dorobek naukowy Ilustracja z rozprawy doktorskiej Chęcińskiego|thumb Głównym osiągnięciem naukowym Chęcińskiego jest opracowanie metody barwienia zarodźców malarii błękitem metylenowym i eozyną. Przypisuje mu się priorytet w stosowaniu metody opartej na dwóch barwnikach. Przypuszcza się, że Chęciński zainteresował się badaniami malarii pod wpływem Miecznikowa, który w odeskim prosektorium przeprowadzał badania zwłok zmarłych na tę chorobę. Chęciński zmodyfikował metodę barwienia krwinek Ehrlicha (zamieniając fuksynę na eozynę), co było pierwszym krokiem w rozwoju kolejnych metod barwienia (m.in. przez Romanowskiego i Malachowskiego. Metodę Romanowskiego ulepszył Giemsa i dlatego znana jest jako metoda Giemsy lub Romanowskiego-Giemsy.
Wyniki swoich badań nad malarią Chęciński opublikował w pracy doktorskiej („Przyczynek do poznania mikroorganizmów malarii”) i artykule w języku niemieckim w „Centralblatt für Bakteriologie”. Metoda spotkała się z uznaniem środowiska naukowego, jednak często jej autorstwo błędnie przypisywano Miecznikowowi (powielając błąd Laverana).
Pozostałe prace dotyczyły neuropatologii – utrwalania mózgu w formalinie, ciałek Nissla i powstawania blizn glejowych.