wyposażone były w instalację do forsowania ciągu. Podczas prób w 1891 roku okręt rozwinął, przy forsowanym ciągu, moc 5675 KM i prędkość 19,5 węzła, natomiast we wrześniu 1903 roku osiągał (przy normalnym ciągu) moc 3856 KM i prędkość 17,4 węzła. Zapas węgla wynosił standardowo 240 lub 330 ton, a maksymalny 420 ton. Przewidywane podczas konstrukcji zużycie węgla przy prędkości ekonomicznej 10 węzłów miało wynieść mniej niż 12 ton na dobę, co miało dać zasięg ok. 8500 mil morskich (rzeczywisty zasięg wynosił ok. 6000 Mm przy 10 w.).
Pierwotne kotły typu lokomotywowego sprawiały problemy, więc podczas remontu w Kure między kwietniem 1897 a majem 1898 roku wymieniono je na 12 francuskich kotłów wodnorurkowych typu Belleville. Według F.T. Jane’a miały być one dostosowane do dającego więcej popiołu japońskiego węgla. Wtedy też zdjęto z masztów ciężkie marsy bojowe dla poprawy stabilności.