Po wyjściu na wolność kontynuował działalność opozycyjną, był m.in. współorganizatorem Marszu Szlakiem Kadrówki w 1984 r., a następnie współzałożycielem i działaczem Inicjatywy Obywatelskiej w Obronie Praw Człowieka Przeciw Przemocy. Po odesłaniu w październiku 1985 r. książeczki wojskowej, mimo studiowania, został powołany do odbycia służby wojskowej w jednostce w Przemyślu, skąd jednak ze względu na postawę został po kilkunastu dniach wydalony. Był współzałożycielem i działaczem Ruchu Wolność i Pokój (WiP), m.in. współorganizatorem i uczestnikiem większości demonstracji i akcji organizowanych przez WiP na terenie Polski. Brał udział w głodówkach protestacyjnych: w 1985 (po zabójstwie ks. Jerzego Popiełuszki) w Bieżanowie (Kraków) i w 1987 w Bydgoszczy. W kwietniu–maju 1988 był uczestnikiem strajku w Hucie im. Lenina, a w sierpniu 1988 był osobą wspomagającą strajk w Hucie Stalowa Wola. Był wielokrotnie zatrzymywany i przesłuchiwany przez SB, a także w latach 1984–1988 skazywany przez Kolegia do spraw wykroczeń w Gdańsku-Wrzeszczu, Jędrzejowie, Krakowie, Stalowej Woli i Warszawie za swoją działalność. W latach 1990–2003 uczestniczył w manifestacjach anarchistycznych, ekologicznych i proczeczeńskich, a w 1991 r. był współorganizatorem i uczestnikiem akcji protestacyjnej „Tama Tamie” w Czorsztynie.