W następnych wiekach była to arabska wieś, zamieszkana przez członków beduińskiego klanu al-Ghazzawija. W okresie panowania Brytyjczyków al-Ghazzawija była dużą wsią, której mieszkańcy utrzymywali się z upraw zbóż.
Przyjęta 29 listopada 1947 roku Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 przyznała te tereny państwu żydowskiemu. Dzień po proklamacji niepodległości Izraela państwa arabskie rozpoczęły inwazję, rozpoczynając I wojnę izraelsko-arabską. Dolinę Bet Sze’an usiłowały zająć wojska irackie, które wdały się w bitwę o Geszer (15–17 maja 1948). Al-Ghazzawija znajdowała się we wschodniej części doliny, blisko rzeki Jordan. Obawiając się możliwości wykorzystania wsi przez siły arabskie, Izrael podjął decyzję o jej zniszczeniu. W dniu 20 maja 1948 roku żydowscy żołnierze (Brygada Golani) zajęli wieś al-Ghazzawija. Wszyscy jej mieszkańcy zostali wysiedleni (uciekli do Transjordanii), a następnie wyburzono ich domy.
Miejsce obecnie Na terenie Al-Ghazzawija utworzono stawy hodowlane ryb, natomiast pola uprawne przejęły sąsiednie kibuce Newe Etan i Ma’oz Chajjim. Palestyński historyk Walid Chalidi tak opisał pozostałości wioski al-Ghazzawija:
Przypisy
Ghazzawija