Stary kościół został rozebrany latem 1830 roku, z wyjątkiem dzwonnicy, która przetrwała do 1843 roku, kiedy to ukończono bliźniacze wieże bazyliki Notre-Dame, zaprojektowane przez architekta Johna Ostella. Wieża zachodnia, nazwana „La Persévérance” („Wytrwałość”), ukończona została w 1841 roku; mieści się w niej wielki dzwon, ochrzczony „Jean-Baptiste” („Jan Chrzciciel”), ważący 11 ton. Wieża wschodnia, nazwana „La Tempérance” („Powściągliwość”), została ukończona w 1843 roku i mieści w sobie carillon składający się z 10 dzwonów.
W 1889 roku proboszcz Léon-Alfred Sentenne zlecił architektom Perreaultowi i Mesnardowi zbudowanie kaplicy, w której mogłyby się odbywać mniejsze uroczystości, np. śluby i pogrzeby. Zbudowana w stylu neogotyckim kaplica otrzymała wezwanie Notre-Dame du Sacré-Coeur (Najświętszego Serca Maryi) i była konsekrowana w dniu 8 grudnia 1891, w święto Niepokalanego Poczęcia NMP. W dniu 7 grudnia 1978 roku kaplica została poważnie uszkodzona przez pożar. Jej rekonstrukcji podjęła się firma architektoniczna Jodin, Lamarre, Pratte and Associates. Plan zakładał przebudowę dwóch pierwszych poziomów w nawiązaniu do pierwotnej kaplicy. Do prac zaangażowano wykwalifikowanych stolarzy, rzeźbiarzy i cieśli wykorzystujących tradycyjne metody pracy.