Okręt był bardzo ciężko uzbrojony, dużo ciężej niż "konkurencyjna" „Naniwa”. Posiadał cztery odtylcowe armaty Kruppa, kal. 240 mm, o długości lufy 35 kalibrów i masie 18 ton, po dwie na każdej burcie. Do tego dochodziło siedem armat 150 mm Kruppa, po trzy na burcie i jedna na dziobie, oraz uzbrojenie lekkie w postaci 10 czterolufowych zestawów jednofuntowych kartaczownic Nordenfelta i czterech kartaczownic Gatlinga. Uzbrojenie torpedowe stanowiły cztery nadwodne wyrzutnie o kalibrze 450 lub 380 mm. Ciężar dział stanowił ok. 11% całej wagi okrętu.
By zmniejszyć obciążenie i poprawić stabilność, kadłub silnie zwężał się ku pokładowi, w stosunku do szerokości na linii wodnej. Z tego powodu konieczne było umieszczenie ciężkich dział na sponsonach burtowych. Mimo to były obawy o niewystarczającą stabilność i niedostateczną wysokość metacentryczną krążownika. Obawy te najprawdopodobniej były słuszne, gdyż okręt zaginął z całą załogą podczas podróży do kraju przeznaczenia, na odcinku między Singapurem a Japonią, w październiku 1887.