thumb|200px|Wizerunek św. Kingi na obrazie w klasztorze klarysek w Starym Sączu. Psałterz św. Kingi (Psałterz sądecki) – hipotetyczny średniowieczny przekład Psalmów na język polski, dokonany pod koniec XIII w. w otoczeniu św. Kingi.
Kinga, która ślubowała dziewictwo, po śmierci męża księcia Bolesława Wstydliwego, wstąpiła w 1279 do założonego przez siebie w Starym Sączu klasztoru klarysek. W anonimowym żywocie Vita... sanctae Kyngae ducissae Cracoviensis, ułożonym w latach 1317–1329, zawarta jest informacja, że Kinga miała w zwyczaju przed wyjściem z kościoła odśpiewywać wraz z innymi mniszkami 10 psalmów in vulgari (czyli w języku ludu), przechodząc w ciągu kolejnych dni całość psałterzaWedług Jana Długosza było to siedem psalmów pokutnych: 6, 31, 37, 50, 101, 129, 142 (według numeracji Wulgaty).Mogły to być psalmy w języku polskim ale również w czeskim lub niemieckim, które w XIII wieku już istniały w klasztorach żeńskich. Hipotezę, że był to przekład czeski wspiera fakt, że kapelanem księżnej był Czech Petr Odranec. (Vladimír Kyas. Recepcja najstarszego Psałterza czeskiego w Polsce. „Roczniki humanistyczne”. tom XXIV, zeszyt 5, s. 55, 56, 1977). Opierając się na tej wzmiance, na przełomie XIX i XX w. Władysław Nehring oraz Aleksander Brückner sformułowali hipotezę, że pod koniec XIII w.