Po narodzinach syna Marcelego w 1923 przeniosła się wraz z mężem do Warszawy. Tam w 1925 roku podjęła naukę w Szkole Sztuk Pięknych, gdzie wybrała kurs rzeźby. Studia kontynuowała aż do roku 1931. Jej pedagogami byli przedstawiciele stylu art déco, m.in. Tadeusz Breyer, Karol Stryjeński (pracownia rzeźby metalowej), Józef Czajkowski (pracownia rzeźby monumentalnej). Uczestniczyła także w zajęciach kompozycji brył i płaszczyzn prowadzonych przez Wojciecha Jastrzębowskiego. Między innymi wymienieni wykładowcy byli współtwórcami sukcesu pawilonu polskiego na Międzynarodowej Wystawie Sztuk Dekoracyjnych i Nowoczesnego Przemysłu w Paryżu w 1925 roku.
Lata studiów poświęciła również na podróże. Co roku spędzała sześć miesięcy w Austrii, Szwajcarii, Francji lub Niemczech, gdzie doskonaliła umiejętności artystyczne.
Już w czasie studiów odnosiła pierwsze sukcesy.
Zginęła podczas niemieckiej okupacji, zamordowana przez Gestapo. Symboliczny grób znajduje się na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (A30, rząd 1–25).