Józef Starzyński ps. Paweł (ur. 10 marca 1890 w Sadzawce, zm. październik 1961 w Zakopanem) – polski rzeźbiarz.
Naukę rzeźby rozpoczął od lwowskiej Szkoły Rzemiosła Artystycznego, gdzie jego nauczycielem był Juliusz Bełtowski. Następnie studiował rzeźbę na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, 6 sierpnia 1914 wstąpił ochotniczo do 1 Pułku Piechoty 1 Kompanii Kadrowej Legionów Polskich. Nie brał udziału w kryzysie przysięgowym, wstąpił do 56 Pułku Piechoty Cesarstwa Austriackiego. W listopadzie 1918 znalazł się w Polskiej Organizacji Wojskowej w Stanisławowie, ochotniczo zgłosił się na wojnę polsko-bolszewicką. W sierpniu 1920 został się do sowieckiej niewoli, gdzie przebywał do wiosny 1921. Po uwolnieniu osiadł we Lwowie i był nauczycielem w Państwowej Szkole Przemysłowej. Brał udział w budowie Mauzoleum Orląt Lwowskich a także pomnika Orląt Przemyskich, jego dłuta jest pomnik żołnierzy amerykańskich. Po 1945 zamieszkał w Zakopanem, gdzie nauczał w Państwowej Szkole Przemysłu Drzewnego. W 1950 zaprojektował dekorację rzeźbiarską szczecińskiego pomnika Wdzięczności dla Armii Czerwonej oraz był współautorem projektu pomnika Robotnika i Robotnicy w Łodzi.