Innym przedmiotem kontrowersji były, pojawiające się w publikacji, zarzuty udziału w zbrodniach na narodzie żydowskim stawiane Armii Krajowej i innym organizacjom polskiego podziemia niepodległościowegoŻydzi w Łodzi pod niemiecką okupacją, 1939-1945 (Wyd Kontra 1988); „Od wydawcy”.
Życiorys
Rubin, od 1927 mieszkający z rodzicami w Łodzi, pracował w okresie międzywojennym jako pracownik fizyczny i działał w Komunistycznym Związku Młodzieży Polskiej (pseudonim „Jakub”), był za działalność komunistyczną więziony w Łodzi, Łęczycy i Białymstoku, a po nieudanej próbie dotarcia do hiszpańskich oddziałów republikańskich – w Berezie Kartuskiej. Po wybuchu II wojny światowej znalazł się na ziemiach wschodnich II RP, a potem na przedwojennym terenie ZSRR, przyjmując obywatelstwo radzieckie. Pracując jako krawiec w spółdzielni pracy, ukończył szkołę średnią w Proskurowie, a potem uczył się w seminarium nauczycielskim w Kamieńcu Podolskim. Po wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej został wcielony do Armii Czerwonej, ale niebawem zwolniony jako były obywatel Polski, po kilkuletnim pobycie w Uzbekistanie wstąpił w 1944 do armii Berlinga. Był m.in. oficerem politycznym, szybko awansował (1947 major, 1948 podpułkownik).