baśnie Andersena i powieści Hamsuna: „Włóczęgi” (1927), wydanie polskie 1929), „August Powsinoga” (1930), wydanie polskie 1931), „A życie toczy się dalej” (1933), wydanie polskie 1958), Błogosławieństwo ziemi (1917), wydanie polskie 1957) za które autor otrzymał w 1920 nagrodę Nobla.

Po wkroczeniu wojsk niemieckich do Poznania w listopadzie 1939 r. i utracie swojego mieszkania przy ulicy Wały Leszczyńskiego, przesiedlił się do Warszawy, gdzie pracował w podziemiu i uczestniczył w nim do czasu wybuchu Powstania Warszawskiego. Następnie wyjeżdża do Krakowa, gdzie dzięki jego staraniom, Syndykat Dziennikarzy Wielkopolskich był bliski uzyskania w Rabce własnego domu wypoczynkowego. W Małopolsce doczekał się wyzwolenia, po czym powrócił do Poznania.

Autor wielu baśni, bajek i gawęd radiowych. Wśród utworów dla dzieci i młodzieży wymienić należy bajki: „Trębacz Ratuszowy i Król Kruków”strona litewska PASAKAS., „Dzielna Kasztelanka”, „O żarłocznym potworze w Gople”, „Kamień pod Wolsztynem” i wielu innych. Był popularny wśród dzieci jako „Wujek Czesio”Osoby zasłużone, pochowane na cmentarzu Jeżyckim..

Od 1928 był żonaty z Walerią z Tadrzyńskich (1884–1948), z którą miał czworo dzieci: Bogdana (1914–1955), Marię (ur. 1912), Irenę (ur. 1916) i Aleksandrę (ur.