Bolesław Matusz (ur. 13 lipca 1932 w Żmigrodzie Nowym, zm. 30 grudnia 2022 w Piasecznie) – generał brygady WP.
Służba w wojsku Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Brzozowie z 1950. Od listopada 1952 marynarz 3 Batalionu Piechoty Morskiej w Dziwnowie. 1953–1956 w Oficerskiej Szkole Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych im. Stefana Czarnieckiego w Poznaniu, którą ukończył ze stopniem podporucznika. Dowódca plutonu czołgów w 37 Batalionie Czołgów i Artylerii Pancernej w Nysie, 1961–1964 dowódca kompanii czołgów w 33 Pułku Zmechanizowanym w Nysie. 1964–1967 studiował w Akademii Sztabu Generalnego w Warszawie, potem był zastępcą dowódcy 10 pułku czołgów ds. liniowych w Opolu. 1968-1969 szef sztabu - zastępca dowódcy 13 Pułku Czołgów w Opolu w stopniu majora, a 1969–1974 podpułkownik i dowódca 10 Pułku Czołgów w Opolu, który był wielokrotnie wyróżniany, a w 1973 został uznany za „Najlepszy Pułk 30-lecia Wojska Polskiego”. Od 1974 zastępca dowódcy 10 Dywizji Pancernej ds. liniowych w Opolu. 1974–1976 studiował w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie, potem został dowódcą 11 Dywizji Pancernej im. Jana Sobieskiego w Żaganiu. Dywizja ta 5 razy zdobyła tytuł „Przodującego Związku Taktycznego WP”. W okresie dowodzenia dywizją kierował wieloma ćwiczeniami operacyjnymi i taktycznymi.