— nieopancerzony, mały krążownik (czasem określany jako kanonierka) zbudowany w stoczni w Yokosuce dla Japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej, według planów .
Stępkę pod krążownik położono w czerwcu 1887 w stoczni w Yokosuce. Okręt był budowany według założeń francuskiej doktryny Jeune École, głoszącej wyższość lekkich, szybkich i silnie uzbrojonych jednostek nad cięższymi i lepiej opancerzonymi, dlatego krążownik był nieopancerzony, posiadał wzmocnioną dziobnicę taranową; główną obroną była prędkość. Napędzały do dwie importowane z Wielkiej Brytanii poziome, trzycylindrowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o mocy 5400 lub 5630 ihp, do których parę dostarczało sześć cylindrycznych kotłów. Prędkość maksymalna sięgała 21 węzłów, a zasięg określono na 5000 mm przy prędkości ekonomicznej 10 węzłów. Zapas węgla wynosił 350 ton. Okręt obsługiwała załoga licząca 200 lub 217 ludzi.
Na początku wojny chińsko-japońskiej okręt konwojował japońskie transporty do Czemulpo.