1623 powrócił do Gdańska, by ponownie stanąć do konkursu na stanowisko pierwszego organisty kościoła Mariackiego i tym razem wygrał; funkcję tę sprawował już do śmierci (po śmierci Andreasa Hakenbergera bezskutecznie ubiegał się o stanowisko kapelmistrza, które jednak uzyskał Kaspar Förster starszy). Stało się to zalążkiem długotrwałego konfliktu pomiędzy oboma muzykami (patrz niżej).

Siefert eksperymentował w muzyce wokalnej w relacji słowo–dźwięk; przykładem syntezy technik i stylów jest Te Deum laudamus na głosy, instrumenty i basso continuo (1642). Dla Gimnazjum Akademickiego oraz na użytek gminy wyznaniowej przy kościele św. Piotra i Pawła skomponował Psalmen Davids nach französischer Melodey oder Weise in Music componirt (1640) oraz Psalmorum Davidicorum ad gallicam melodiam (część 2, 1651). Są to jedyne drukowane utwory muzyczne Sieferta. Powstały one pod wpływem Psalmów Dawida, wydanych w l. 1602–1624 przez J.P. Sweelincka. Kosztem odejścia od niektórych zasad kontrapunktycznych udało się Siefertowi stworzyć w Psalmach własne środki wyrazowe, co jednak naraziło go na zdecydowaną krytykę ówczesnego środowiska muzycznego (m.in. Kaspara Förstera starszego).