Exodus Żydów z Egiptu (1956–1957) – ucieczka ponad połowy społeczności żydowskiej z Egiptu w wyniku ostrych sankcji państwowych wobec tej mniejszości. Do fali emigracji doszło bezpośrednio w wyniku kryzysu sueskiego.
Charakterystyka społeczności i narastanie dyskryminacji
Obecność Żydów w Egipcie datuje się od V w. p.n.e. W czasach nowożytnych Egipt był częścią Imperium Osmańskiego, co umożliwiało swobodną migrację pomiędzy nim a Bliskim Wschodem, resztą Afryki Północnej i Bałkanami. W XIX i XX wieku osiadali również w Egipcie uciekinierzy z pogromów w Europie Wschodniej oraz Żydzi z Włoch, Wielkiej Brytanii i Francji. Ze względu na wcześniejsze migracje oraz liczne zmiany statusu Egiptu, sytuacja prawna wspólnoty była niejednoznaczna. Około ¼ Żydów posiadała obywatelstwo na mocy Ustawy o Obywatelstwie w 1929 roku, dalsza ¼ była obywatelami innych krajów, zaś około połowy – bezpaństwowcami. Po zmianie ustawy w 1937 roku Żydom starającym się o uzyskanie obywatelstwa z reguły go odmawiano.