Stopniowe opróżnianie z mebli, przez kolejnych właścicieli, osiąga szczyt około roku 1870 przez barona Mariusa de Vauthelereta,, francuskiego inżynera, którego marzeniem było przeistoczyć zamek w rezydencję wyposażoną we wszystkie nowoczesne udogodnienia, jednak ogromne koszty utrzmania zamku w stanie zamieszkałym, doprowadzają do ruiny. W konsekwencji, w 1872 roku, zamek ze swoimi dobrami zostaje wystawiony do publicznej licytacji. Nowym nabywcą zostaje turyński malarz Vittorio Avondo, biegły i wytrawny znawca sztuki i kolekcjoner. Jako jeden z intelektualistów piemonteskich (Piemonte – Region we Włoszech) zainteresowany kulturą alpejską ze znajomością architektury i technik rzemiosła w średniowieczu, z ogromną skrupulatnością, osobiście nadzorował odbudowę zamku, uważając aby zachować jego pierwotny wygląd. Poprzez obrotność i przedsiębiorczość, Avondo odzyskuje na targu staroci niektóre meble pochodzące z zamku, nabywa inne odpowiadające stylowi późnego gotyku oraz zleca rzemieślnikom wykonanie mebli kopiowanych na oryginale.