Wszystkie te przemiany znalazły odbicie w Przewodniku, który w kolejnych wydaniach zawierał coraz więcej treści, pojawiało się w nim coraz więcej ilustracji, panoram oraz opisów wycieczek. Radzikowski poświęcał coraz więcej miejsca Zakopanemu, rezygnując stopniowo z opisu dojazdu do niego. W jego książce pojawiły się także charakterystyki schronisk i schronów, które intensywnie wtedy w Tatrach powstawały. Opisy wycieczek obejmowały północną i południową stronę Tatr, przedstawiono w nich często nowe drogi dojścia na szczyty, zarzucając drogi tradycyjne. Autor posiłkował się przy tych opisach notatkami i uwagami swego syna Stanisława, który został również autorem rozdziału Pogląd na Tatry oraz redaktorem całej pozycji. W kolejnych wydaniach Przewodnik zawierał coraz mniej dygresji, zbliżając się kształtem do współczesnych nam przewodników. W ostatnim wydaniu zastosowano skalę metryczną, całkowicie zastępując stosowane wcześniej mile i stopy. Walery Eljasz-Radzikowski przygotowywał kolejne, siódme wydanie swego przewodnika, jednak przerwała je śmierć.
Przypisy
Kategoria:Przewodniki turystyczne i wspinaczkowe Kategoria:Piśmiennictwo tatrzańskie Kategoria:Utwory literackie z 1870