W niektórych miejscach przekład nie opiera się ani na tekście masoreckim, ani Septuagincie, lecz na przekładzie cerkiewnosłowiańskim (np. 1 Sm 9,24; 10,3). Zdaniem metropolity Filareta wszystkie te miejsca przekazują utracone warianty Septuaginty.
W pracy nad Nowym Testamentem wykorzystano tekst wydany przez Matthaei oraz Scholza.
Krytyka Opinie krytyczne dotyczące przekładu zaczęły się pojawiać wkrótce po jego ukazaniu. Część krytyków zarzucała, że przekład w zbyt niewielkim stopniu bazuje na Septuagincie i niepotrzebnie sięga po tekst masorecki, który ich zdaniem „jest obcy dla tradycji chrześcijańskiej”. Inni krytycy zarzucali, że sięganie po Septuagintę było zbędne, a przekład w całości powinien był opierać się na tekście masoreckimДесницкий Андрей, Текстологическая основа синодального перевода (Ветхий Завет) Киевская Русь.
Współcześnie I.Sz. Szifman krytykuje zbyt liczne odejścia od tekstu masoreckiego oraz to, że tłumacze kierowali się prawosławną dogmatykąИ.Ш. Шифман, Ветхий завет и его мир, М., 1987. s. 224.. W ocenie Igora Djakonowa przekład nie spełnia wymogów naukowychИстория Древнего Востока. Т. 1. Зарождение древнейших классовых обществ и первые очаги рабовладельческой цивилизации. Ч. 2. Передняя Азия. Египет. М.: Наука, 1988. s. 593..