Zbigniew z Łapanowa herbu Drużyna (zm. ok. 1423 lub 1428) – ksiądz katolicki, biskup pomocniczy krakowski, biskup łucki i kamieniecki.
Życiorys Wywodził się z rodziny szlacheckiej herbu Drużyna z Łapanowa w powiecie szczyrzyckim. Był synem Zbigniewa, łowczego krakowskiego i jego pierwszej żony, miał czterech braci (jeden z nich, Mikołaj był również księdzem). Swoją karierę duchowną zawdzięczał prawdopodobnie wpływom rodzinnym. Był pierwszym biskupem pomocniczym krakowskim wywodzącym się spoza stanu zakonnego. Nie jest znana dokładna data jego nominacji na biskupa. Wiadomo, że w 1395 był już sufraganem krakowskim i biskupem tytularnym Laodycei.
Zbigniew już jako biskup prowadził spory majątkowe z braćmi zakończone w 1397 ugodą, w wyniku której przejął w posiadanie Kobylec i czwartą część wsi Sędowice. Wkrótce potem procesował się z opatem mogilskim o granice Woli Lubeckiej i Sędowic. W 1402 otrzymał od papieża Bonifacego IX zatwierdzenie na probostwo w Gdowie. Mimo tej ostatniej nominacji Zbigniew prawdopodobnie opuścił w 1402 diecezję krakowską i przeniósł się do diecezji halickiej (pozostając formalnie biskupem pomocniczym krakowskim i proboszczem gdowskim). Niektóre źródła wymieniają go również jako biskupa łuckiego.