thumb|Grób Zbigniewa Kamińskiego na cmentarzu wojskowym na Powązkach Zbigniew Kamiński (ur. 1 maja 1922 w Pińczowie, zm. 29 sierpnia 1998 w Warszawie) – generał brygady ludowego Wojska Polskiego.
Życiorys Do 1935 skończył 7 klas szkoły powszechnej w Sandomierzu. Podczas okupacji był robotnikiem i magazynierem. W styczniu 1945 na krótko wstąpił do Milicji Obywatelskiej, potem był kierownikiem sklepu spożywczego, a w maju 1945 wstąpił do WP w Kutnie. Uczestnik walk z podziemiem niepodległościowym w okolicach Hrubieszowa, Tomaszowa Lubelskiego, Zamościa i Chełma. Od maja 1946 pracował w wydziale personalnym MON w Warszawie w stopniu chorążego, a od lipca 1946 podporucznika. 1947-1948 na wyższym kursie kwatermistrzowskim, po którym został porucznikiem. Od czerwca 1950 pracował w Departamencie Mundurowo-Taborowym m.in. jako kierownik sekcji wyszkolenia w stopniu kapitana. Od grudnia 1953 w Sztabie Głównego Zarządu Tyłów WP. 1955-1957 studiował w ASG w Warszawie, potem został zastępcą kwatermistrza 2 Ciężkiej Brygady Saperów w Kazuniu. W 1958 skończył liceum ogólnokształcące w Warszawie i zdał maturę. Od 9 I 1959 kwatermistrz 1 Praskiego Pułku Zmechanizowanego. Od 1 XII 1966 szef wydziału w Kwatermistrzostwie Warszawskiego Okręgu Wojskowego w stopniu podpułkownika, a od jesieni 1967 pułkownika.